Gisteren in de raad kwam een aantal moties (op initiatief van de PvdA) in stemming die beoogden meer mogelijkheden te creeeren om met behoud van uitkering aan het werk te gaan. Een instrument om (langdurige) werkloosheid tegen te gaan dus. De VVD is enthousiast over het feit dat een meederheid van de Groningse gemeenteraad die moties steunde. Ter illustratie een citaat uit een recent CPB onderzoek:
Activering met de stok effectiever dan met de wortel:
Door een goed activerend beleid kan een hogere arbeidsparticipatie worden gecombineerd met solidariteit en inkomenszekerheid. Beleidsevaluaties laten zien dat de effectiviteit van positieve prikkels (beroepskeuzetesten, sollicitatietrainingen, cursussen, werkervaringsplaatsen, gesubsidieerde arbeid) in de praktijk gering is. Sancties en strenge verplichtingen blijken effectiever om de arbeidsparticipatie te verhogen.
Zie ook Elsevier.
Tijdelijk werken met behoud van uitkering is een prima start.
Eén van de andere belemmingen (ook genoemd in het CPB-rapport) is de armoedeval, ontstaan door ‘sociaal bedoelde’ maatregelen op landelijk en lokaal niveau. Wie gaat werken verliest zijn huursubsidie, kwijtschelding gemeentelijke lasten, goedkope kinderopvang e.d., en snijdt zichzelf dus financieel in de vingers.
Wat mij betreft stel je in elk geval op lokaal niveau dit beleid geheel anders op. U wilt geld voor een nieuwe wasmachine? Dat kan, wij hebben een baantje voor u waarmee u in vier weken tijd een wasmachine kunt verdienen. U heeft recht op een nieuwe bril? Zeker, meldt u zich vanaf maandag maar daar-en-daar, dan verdient u hem in twee dagen. Kortom: geef mensen geen geld, geef ze werk. Dat kan de gemeente ook zelf organiseren.