In de BinnenlandsBestuur van deze week een interessant artikel over burgers danwel klanten. Een paar citaten:
“Gemeenten zijn monopolisten”
“Ik heb helemaal geen keuze”
“Ik ben volledig afhankelijk van mijn gemeente”
“De gemeentelijke overheid is veelal een barriere die overwonnen moet worden”
“De burger zou door de gemeente koning moeten zijn, geen klant”
“Zoek (het contact) dicht bij de burger en neem inspraak serieus”
“Burgers hebben het gevoel dat hun wensen er niet toe doen en dat inspraakbijeenkomsten helemaal nergens toe leiden”
“Zij (de burgers) zouden in een representatieve democratie namelijk wel koning moeten zijn, en niet de gemeenteambtenaren”
Tjonge, ik hoor hier wel heel erg een echo van sommige raadsdebatten van de afgelopen jaren (die ik deels zelf voerde). Kan het dan ook helemaal met de strekking van het artikel eens zijn. Maar ik weet ook uit de praktijk hoe lastig het is daar echt vorm aan te geven.
De raadsleden hebben dan ook de taak om als volksvertegenwoordigers de positie van de burger te versterken, in plaats van als horigen het gemeente beleid aan de bevolking uit te leggen.
Als belastingbetaler wil ik niet gezien worden als klant of burger.
Maar als diegene die hun loon betaald. Dus als werkgever.