Harmen Sikkenga werkte in de bibliotheek van de economische faculteit. Als student economie had ik geregeld met hem te doen. Boeken zoeken, lenen, terugbrengen. Allerhande vluchtige contacten. Toen ik eenmaal de economische faculteit verlaten had raakte ik Harmen uit het oog. Totdat ik enige tijd geleden iemand zag fietsen op een fiets met hulpwielen. Bekend gezicht. Het duurde een paar dagen voordat ik me realiseerde dat het die jongen van de economische faculteitsbibliotheek was. Z’n naam was ik vergeten. Goh, wat zou er met hem zijn? Weer enige tijd later zag ik hem op een bankje in het Stadspark zitten. Zn fiets met hulpwielen naast hem. Hij zag er slecht uit. Ik was al voorbij gefietst, maar iets in mij deed me omdraaien en terug fietsen. Ik sprak hem aan. Kenden wij elkaar niet? Ja, inderdaad van de economische faculteitsbibliotheek. Gewoonlijk zeg je dat ‘hoe gaat het?’, maar hij zag er zo uit dat ik die vraag niet eens durfde stellen. Hij kon moeilijk praten. Later zag ik hem nog wel eens fietsen, woonde kennelijk ergens bij mij in de buurt. Nog weer later zag ik hem worden voortgeduwd in een rolstoel. Vrij kort geleden zag ik hem weer, nu in een ingewikkelde rolstoel met allerhande hulpmiddelen. Een vrouw verzorgde hem liefdevol, maar hij zag er akelig uit. Ik fietste voorbij zonder iets te zeggen. Gisterennacht is Harmen Sikkinga overleden aan de gevolgen van ALS.
REMCOKOUWENHOVEN.NL
wethouder, liberaal, econoom, internet-enthousiasteling
Hier kijk ik van op, een treurig bericht.
Echt goed kende ik hem niet, maar als klasgenoot op de Bibliotheek- en Dokumentatie Akademie herinner ik me hem als een sympathieke en hardwerkende jongen.
Ik kende hem niet persoonlijk, maar ongeveer tien jaar geleden ontdekte ik op het web dat hij een vreemdsoortige Japanse dans beoefende, en zo kwam er een interview van Ellis met hem in de UK. Wat een vreselijk smerige ziekte om aan te sterven, dat ALS, vooral voor iemand die graag aan dans deed.
beste Remco
Ik zou het plezierig vinden als de je volgende zin veranderd in: “Een vrouw verzorgde hem liefdevol, maar hij zag er moe, bezorgd uit”.
Akelig is een woord met een negatieve betekenis en zo is ze niet.
Harmen is op dinsdag 16 oktober overleden.
Wat een ramp: pas deze week (begin juni 2008) kwam ik bij toeval via Google achter het droevige nieuws van Harmen. Wij zijn elkaar jaren uit het oog verloren. Ik zag Harmen als een jonge twintiger voor het eerst tijdens een dansfestival. Hij danste een eigen choreografie en ik zat in een landelijke jury. Mij vielen meteen zijn enorme energie en authenticiteit op en zijn drang om zich via beweging te uiten. Ik heb hem in de jaren daarna gevolgd, vooral toen hij zich aan de Japanse butoh wijdde. Ik heb hem vooral fotografisch gevolgd. Wat ben ik blij dat ik zo’n document van Harmen heb. We mogen Harmen zeker niet vergeten, vooral omdat hij altijd trouw aan zichzelf is gebleven en uiterst poëtische vormen van communicatie met de buitenwereld heeft gevonden.