Zo af en toe bekruipen mij de kriebels zodanig dat ik het niet kan nalaten mij uit te spreken over de Groningse politiek. Des te meer als het om een onderwerp gaat dat een bredere relevantie heeft dan alleen de locale politiek. De informatievoorziening door dagelijks bestuur aan volksvertegenwoordiging is zo’n onderwerp.
Er is al heel wat afgeschreven over de blunderende besluitvorming rondom de voorgenomen sluiting van het natuurmuseum. Nu zou dan alsnog alle informatie voor de gemeenteraad beschikbaar komen. Maar 4 fracties vragen zich hardop af of inderdaad nu alle op tafel ligt. In zijn verweer schrijft het college dat er sprake was van doelmatig informeren. Bij het lezen van dat verweer trok een huivering over m’n rug.
Doelmatig informeren? Wie bepaalt het doel dan eigenlijk? En hoe doelmatig (Van Dale: efficient, geschikt voor het doel) moet informatie zijn? Mag ik het zo vertalen: wij (college) bepalen wat voor u (gemeenteraad) nodig is om te weten voor het uitoefenen van uw taken (controleren van het college). Voelt u hem ook wringen? Dat mag een zichzelf respecterende gemeenteraad, volksvertegenwoordiging, toch nooit accepteren! Niet alleen in dit dossier niet, maar nooit niet.
Tja, zo schermde het college ook met brieven van voorstanders van sluiting. Volgens mij zijn die er helemaal niet, maar als je dan alleen doelmatige brieven naar de raad stuurt. kom je mooi onder gezichtsverlies uit.
De gemeenteraad staat aan het hoofd van de gemeente! Niet het college van B&W.
B&W heeft een wettelijke informatieplicht richting de raad. Wat de raad wil, dient de bestuursnorm te zijn. De Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB) en de Gemeentewet zijn in dezen niet dubbelzinnig, maar gans duidelijk…
Wie moet het college van B&W leren professioneel te communiceren? De RO/EZ-Trojka? Zowel doelmatig als effectief. En uiteraard: “beleidstransparant”.
Uit zeer betrouwbare bron weet ik dat het college van B&W, wat betreft de sluiting van het Natuurmuseum, zeer monistisch heeft geopereerd. De collegefracties, inclusief de PvdA-fractie, werden door wethouder Van Schie onder grote politieke druk gezet om akkoord te gaan met de sluiting van dit museum. De vergelijking met de “sterfhuisconstructie” van Stichting WING † laat zich gelden…