Vandaag in het Dagblad een reactie van Theo Venema (Groninger Cityclub), die volgens mij aangeeft zoals het zou moeten zijn met de winkelopeningstijden: laat winkeliers zelf bepalen wanneer ze open zijn. Als ik het bericht goed lees is de Groninger Cityclub bezig met een ‘groot winkeltijdenonderzoek’. Prachtig, dan kan iedere winkelier vervolgens zelf bepalen wat de beste openingstijden voor zijn of haar winkel zijn. Wat mij betreft bemoeit de overheid/gemeente zich daar zo min mogelijk mee.

Waarom zou de overheid moeten bepalen welke dag van de week je tijd zou moeten besteden aan familiebezoek? Mag ieder dat gewoon voor zichzelf bepalen? En dan hoor ik nogal eens het argument dat niemand verplicht zou moeten zijn om op zondag te werken. Tja, klinkt prachtig, maar gaan ziekenhuizen op zondag dicht dan? En de horeca? Kortom: wat mij betreft biedt de gemeente de ruimte aan ondernemers om zelf te bepalen of en wanneer zij hun winkel openen. De winkeliers die daar behoefte aan hebben kunnen zich dan prachtig verenigen in een winkeliersvereniging die onderling hun openingstijden afstemmen. De ondernemer die er been in ziet om op andere tijden op te zijn, omdat hij denkt dat zijn klandizie daar behoefte aan heeft, moet dat dan vooral ook zelf weten.

Misschien is het goed om hierbij ook in het oog te houden dat de samenleving verandert en dat het logisch is dat ondernemers hun gedrag daarop afstemmen. In een tijd waarin het steeds meer vanzelfsprekend wordt dat mannen en vrouwen beiden werken is het steeds minder vanzelfsprekend dat een van de twee overdag tijd heeft om boodschappen te doen. Het is toch maf dat een winkelier verplicht zijn winkel moet sluiten op het moment dat zijn klandizie nu juist zijn inkopen wil doen?

Mijn conclusie: biedt als overheid, binnen zekere grenzen, ondernemers de ruimte om zelf te bepalen wanneer zij hun bedrijf/winkel willen openen.

Kijk, zo kan een weblog ook werken. 7 juli schreef ik een stukje over de inkoop van reintegratietrajecten. Conny Eldering van Het Fundament reageerde daarop, en vanochtend zaten we met elkaar rond de tafel voor een interessant gesprek over reintegratie. Van dat gesprek leerde in in iedergeval dat ik nog onvoldoende zicht heb op manier waarop de gemeente Groningen met het begrip ‘maatwerk’ om gaat. Betekent maatwerk ook dat de client zelf met suggesties kan komen om te reintegreren? Of, anders geformuleerd, op welke wijze wordt de eigen verantwoordelijkheid van de bijstandsgerechtigde vorm gegeven. De UWV’s, die de reintegratie van onderandere WW-ers en WAO-ers uitvoeren, is een persoonsgebonden aanpak ingevoerd. Dit op basis van een Individuele Reintegratie Overeenkomst (IRO). Hoe verhoudt zich dat met de werkwijze van de gemeente Groningen? De gemeente doet al veel op basis van maatwerk en een klantgerichte aanpak. Maar, ik heb het niet helemaal scherp voor ogen en ben van plan dat na de zomer eens nader uit te zoeken.

Vanmiddag een extra vergadering van de commissie Werk en Inkomen. Een tussentijdse bespreking van de inkoop van reintegratietrajecten staat op de agenda. Lastig onderwerp. Er ligt heel wat wet- en regelgeving (met name vanuit Europa) die de handelingsvrijheid van gemeenten beperkt. Daarnaast ligt er de wil om de lokale infrastructuur kansen te bieden om op de kavels (stukjes inkoopbehoefte) die de gemeente aanbesteedt te bieden. Daarnaast speelt ook nog eens een rol dat veel van de instellingen die benut worden door de aannemers van reintegratietrajecten door de gemeente gesubsidieerd worden. Als je niet oppast loop je de kans dat de gemeente via dat soort subsidies commerciele aannemers subsidieert. Lijkt me ook weer niet de bedoeling. Mede op basis van het rapport van een rekenkamercommissie is een belangrijke constatering dat veel afhangt van de ‘handigheid’ waarmee de gemeente de inkoopbehoefte formuleert. Wat dat betreft is het aanbesteden van reintegratietrajecten precies hetzelfde als elk ander inkoopproces: eerst weten wat je eigenlijk wilt inkopen voordat je de markt op gaat.

Als raadslid kom je, zeker als je sociale zaken in je portefeuille hebt, nogal eens in aanraking met termen als reintegratie, ARBO, ziekteverzuim, etc. Deze dagen maak ik het mee vanuit het perspectief van de patient. Niet leuk, maar wel leerzaam.

Na zes jaar raadslidmaatschap sla ik voor het eerst een raadsvergadering over. Men zal dus zonder mij over het voorstel om de Bremenweg te hernoemen in Verlengde Bremenweg moeten besluiten. Als dat maar goed gaat…

Vandaag diverse vergaderingen gehad, de reeks werd bijeindigd met een vergadering van de raadscommissie Werk en Inkomen (zie foto). Aan de orde kwamen onder andere twee voorstellen van het college om een bijdrage te leveren aan het reintegreren van bijstandsgerechtigden. In gewoon Nederlands wordt daarmee bedoeld: het aan het werk helpen van werklozen. De twee voorstellen vindt u hier en hier. De SP verklaarde op hoge toon hoe vreselijk die voorstellen wel zijn. Er zou sprake zijn van uitbuiting en van verlies van beschaving. Gelukkig was geen enkele fractie dat met de SP eens. Sterker nog, een ruime meerderheid lijkt zich prima te kunnen vinden in de voorstellen. Maar uiteraard zijn er altijd diverse vragen en is er behoefte aan verduidelijking. Wellicht zullen er in de raad uiteindelijk nog wel een aantal moties volgen. Die zullen we dan op hun merites beoordelen. Voor de VVD-fractie staat vast dat de voorstellen er prima uit zien. Wij kunnen er dan ook mee instemmen.

In de vergadering deed zich nog een merkwaardig incident voor. Een lid van de commissie eiste op hoge toon iets te willen krijgen. Toen er op gewezen werd dat dit reeds in het bezit van de commissie was werd er tevreden geconstateerd dat “mooi te hebben binnengehaald”. Tja, zo kun je ook je eigen werkelijkheid creeeren.

Met de invoering van de Wet Werk en Inkomen is er veel veranderd in het sociale zekerheidsstelsel. Zo is de bepaling dat er recht op bijstand is zolang er geen ‘passend werk’ gevonden is veranderd in ‘algemeen geaccepteerd werk’. Dat betekent dat iemand met een bijstandsuitkering ook werk zal moeten accepteren waarvoor hij of zij te hoog gekwalificeerd is, of dat door hem of haar minder aantrekkelijk wordt gevonden. Ik vind die wijziging in de wet zeer terecht. Als iemand aanspraak wil maken op een sociale voorziening, zal hij of zij er alles aan moeten doen om daar zo kort mogelijk aanspraak op te maken. Dan kan het niet zo zijn dat iemand werk weigert omdat’ie het niet aantrekkelijk vindt.

Vandaag het volgende bericht op teletekst:

Op de site van de LSVb een nadere toelichting. Ik vind die reactie van de studentenbonden vreemd. Ook die bonden zouden er achter moeten staan dat werkloze ex-studenten zo snel mogelijk aan het werk komen. Als de bond stelt dat “Rutte ten onrechte de indruk wekt dat oud-studenten massaal in de bijstand zitten”, dan ben ik dat met de LSVb niet eens. Hoger opgeleiden vormen een aanzienlijk deel van de Groningse bijstandsgerechtigden. Voor de gemeente de taak om dat aandeel zo snel mogelijk omlaag te krijgen. LSVb-voorzitter Floris van Eijk: “Onder lager opgeleiden is de werkloosheid veel hoger”. Klopt, daarom gaat het grootste deel van de gemeentelijke aandacht ook naar die groep. Van Eijk vervolgt met: “Laten we deze bijdrage (van Rutte) maar beschouwen als losse flodder”. Dat doet de gemeente Groningen gelukkig niet. Ook ex-studenten krijgen de aandacht die zij verdienen.

Vanmiddag commissievergadering: Werk en Inkomen. Commissievergaderingen zijn gewoonlijk op woensdagen, maar vandaag bij uitzondering op maandag. Met dank aan onze onvolpreze griffie, staan alle raadsstukken keurig online. De agenda van vanmiddag ziet er als volgt uit:
- Invoering wet Werk en Bijstand;
- Meer of Minderheden, een onderzoek (op verzoek van VVD en PvdA) naar allochtonen in de bijstand;
- Groningen Airport Eelde, die agendapunt zou in het licht staan van de aandelenoverdracht, maar de recente uitspraak van de Raad van State (dat de baanverlenging voorlopig van de baan is) zal wel meer aandacht krijgen.