In het magazine van het Ministerie van VROM (nummer 6, jaargang 09) staan een aantal interessante artikelen over sport. Een paar citaten:

“Het is een pijnlijk lijstje. In die wijken bleken nauwelijks sportverenigingen te zijn”. (Erica Terpstra over sport in de veertig aandachtswijken van minister Vogelaar)

“Sport is de logische motor om van probleemwijken prachtwijken te maken. Alleen jammer dat die verenigingen er nog (niet meer) zijn”. (dezelfde Erica)

“In aandachtswijken is vaak weinig ruimte voor sport. Maar steden kunnen scoren met creatieve oplossingen: Als het kind niet naar de club komt, dan de club maar naar het kind”. (Gert Jan Lamers, directeur van Sportsupport)

“De groepen die sport het hardste nodig hebben wonen er het verst vandaan”. (Hugo van der Poel, lector vrije tijd en sportmanagement aan de Universiteit Tilburg).

De trieste constatering is wel dat Groningen helemaal past bij bovenstaande citaten. Mijn oud-fractiegenoot Jan Evenhuis somde in de fractie de rijtjes uit zn hoofd op van verenigingen en sportaccommodaties die naar de randen van de stad zijn verdreven. Groningen kreeg van minister Vogelaar relatief het meeste geld, lijkt me niet iets om trots op te zijn.

In de reacties bij mijn vorige bericht wees Kees Huizenga terecht op een reeks aanbevelingen die binnen de gemeente zijn geformuleerd ten aanzien van communicatie met de bevolking bij projecten die potentieel weerstand zouden kunnen oproepen. Die aanbevelingen waren tot stand gekomen naar aanleiding van de Operatie Achtertuin, een operatie waarbij een aantal weerstand-gevoelige onderwerpen (opvang daklozen, gebruikersruimte, etc.) gerealiseerd moesten worden.

De aanbevelingen zijn geformuleerd in een overzichtelijk boekje, dat iedere gemeenteambtenaar die te maken heeft met projecten die potentieel weerstand zouden kunnen oproepen verplicht zou moeten lezen en uit het hoofd leren. Voor het gemak vat ik hier de belangrijkste aanbevelingen samen (pagina 41 en 43 van het boekje):
- brede projectgroep in het leven roepen en politiek draagvlak creeeren;
- criteria opstellen waaraan getoetst zal worden;
- vooroverleggen met bewonersverenigingen;
- inspraakavonden organiseren;
- een begeleidingscommissie instellen.

Dat de gemeente nog altijd, het boekje is in april 2003 verschenen, moeite heeft haar eigen aanbevelingen op te volgen konden we vandaag in het Dagblad lezen. In de papieren krant is uitgebreider te lezen wat er mis lijkt te zijn gegaan (citaten van Occo Lijding, secretaris van VS&O, de bewonersvereniging):
- “Wij hebben altijd onze vraagtekens gehad. De gemeente zei dat we maar moesten afwachten”;
- “Het hele plan ligt al klaar. Er is zelfs al een bijeenkomst met potentiele kopers geweest”;
- en dan de uitsmijter: “Als we eerder bij de plannen betrokken waren had het misschien niet eens zo ver (de protesten) hoeven komen”. Wethouder De Vries heeft inmiddels zijn excuses aangeboden voor de gebrekkinge communicatie.

Nog even afgezien wat je van de bezwaren zou mogen vinden. Het levert in iedergeval gedoe (excuses) en kosten (bezwaarprocedures) op. En, meest belangrijke, het levert boze inwoners van de stad op. Wat was dit college ook alweer van plan? Citaat uit het collegeprogramma (p. 7): “Wij willen buurten … waar bewoners zoveel mogelijk zelf bepalen wat er met de woonomgeving gebeurt. Dat is de inzet van het college de komende jaren”. Dames en heren, u heeft nu al gefaald.

In de reacties op mijn eerdere bericht “censuur of propaganda” ontspint zich een discussie tussen voor en tegenstanders van hoogbouw. Alleen al daarom lijkt het mij goed daar dan maar een apart bericht aan te wijden. Hoogbouw dus, of zoals Van Speijk al zei “dan liever de lucht in“, maar dat ging over iets anders.

Hier in Groningen gaat het bij hoogbouw over De Intense Stad. Als je die website mag geloven gaat dat helemaal nergens over, want de site is leeg. Meestal betekent zoiets dat het om een nieuw project gaat, maar niets is minder het geval. Het concept De Intense Stad bestaat al een tijdje, alleen blijkt dat niet echt uit de beschikbare informatie op internet. Als je op groningen.nl naar intense stad zoekt krijg je 38 hits (maar de meeste helaas nogal irrelevant). Als echte aanhouder zocht ik verder en kwam onder andere terecht bij nieuwbouw.groningen.nl, een site met info over allerhande nieuwbouw projecten. Op dit site zoeken naar info over De Instense Stad leverde dezelfde 38 irrelevante hits op als op groningen.nl. Dat schiet dus niet echt op. Zoeken met google levert 504 hits op, maar de meeste bevatten weliswaar de woorden ‘intense stad’, maar leveren bijzonder weinig zinvolle info op. Zoals helaas wel vaker bij gemeentelijke plannen vind je de beste info bij particuliere websites van voor- of tegenstanders.

Anway, De Intense Stad gaat o.a over hoogbouw (Nota Hoogbouw) en over het combineren van functies op zodanige manier dat intensief van de beschikbare schaarse ruimte gebruik wordt gemaakt. Dat klinkt goed, ruimte is, zeker in de stad, schaars en daar zuinig (lees: intensief) mee omgaan is dus een goeie zaak. Vandaar ook dat de VVD voorstander van De Intense Stad was (lees bijvoorbeeld mijn eerdere bericht daarover). Maar, zoals met alle beleidsvoornemens, papier is geduldig, de echte beoordeling kan pas plaats vinden bij de uitvoering. Of, zoals Jan Schaefer al zei “in gelul kun je niet wonen“.

De gemeente verstrekt een lening aan KUUB. KUUB is een stichting die particulieren begeleidt bij het realiseren van een woning. Paticulier opdrachtgeverschap dus. Prachtig. Daarmee komt er misschien toch nog een beetje schot in de gemeentelijke steun van dat particulier opdrachtgeverschap. Een commissie uit de Groningse VVD had enige tijd geleden geconstateerd dat de gemeente Groningen veel te weinig deed om het particulier opdrachtgeverschap te stimuleren. Die boodschap is kennelijk goed overgekomen. Mooi.

“De wijkvernieuwing gaat onverminderd door”, aldus het Dagblad vandaag (geen link). Dat lijkt dus het antwoord te zijn op de vraag die ik eerder stelde. “De sloop van oude woningen gaat door”. De voorwaarde dat er dan wel in hoger tempo bijgebouwd moet gaan worden is nauwelijks een compromis te noemen, dat wil namelijk iedereen. Houdt u de score even bij? Ik tel 2-0 voor de PvdA. Een belangrijk ander punt uit het verkiezingsprogramma van de Socialistische Partij kwam aan bod: de rol van corporaties. “De gemeente moet terughoudend zijn bij het overdragen van taken aan de woningstichtingen”, aldus het SP verkiezingsprogramma. Het onderhandelingsresultaat?: “De corporaties mogen geld steken in de verbetering van de wijken”. 3-0.

Wonen heeft deze verkiezingscampagne veel aandacht gekregen. Terecht. Iedereen heeft immers belang bij prettig wonen. De discussie ging echter vaak alleen maar over aantallen woningen. Die kwantiteiten zijn belangrijk, maar niet het enige dat bij het thema wonen van belang is. Wat mij betreft gaat het bij wonen ook over de kwaliteit van de woonomgeving. De buurt dus. Die moet schoon, heel en veilig zijn. De slogan, thuis in Groningen, betekent voor mij dus, (1) genoeg huizen voor iedereen die in Groningen wil wonen (en dat zijn er steeds meer) een plek te geven, en (2) een aantrekkelijke woonomgeving. Ik heb in Groningen in verschillende buurten gewoond (Selwerd, Schilderbuurt, Beijum, Oosterpoort, Buitenhof) en ik heb zelf ervaren wat een groot verschil de woonomgeving op je eigen welbevinden kan hebben. Als student was het heerlijk om dicht bij het centrum te wonen, alles op de fiets, zonder al te veel eisen aan de buurt. Nu, met kinderen, is groen en speelruimte, veel belangrijker dan dicht bij het centrum. Die varieteit maakt Groningen interessant voor heel veel verschillende mensen. Daarmee kunnen zoveel mogelijk mensen zeggen: ik voel me thuis in Groningen.

In de zaterdagkrant komt de accountmanager voor Noord Nederland van VROM aan het woord. Zijn boodschap: het bouwtempo in Groningen (stad) is veel te laag. Zelfs de doelstellingen (die al niet gehaald worden) zijn wat hem betreft te laag. Kijk, dat is duidelijke taal. Ik herinner me uitspraken van George Groote (Meeus makelaars) die enige tijd geleden soortgelijke uitspraken deed. Toen was de reactie van de verantwoordelijk wethouder (PvdA) op z’n zachtst gezegd lauw te noemen. De cijfers zouden niet kloppen, de stad zou gebruik maken van andere (en betere?) prognoses, kortom, de oproep om veel meer te bouwen zou niet realistisch zijn. Nu zegt de accountmanager van VROM eigenlijk hetzelfde als George Groote: er is jarenlang veel te weinig gebouwd. Gelukkig is de reactie nu een stuk fermer. Het roer moet om, aldus PvdA’er Frank de Vries. Ja, mooi dat hij dat vindt. Maar zijn het niet sinds mensenheugenis PvdA wethouders geweest die verantwoordelijk waren voor het bouwbeleid van de gemeente Groningen? De VVD heeft de achter ons liggende jaren steeds weer opnieuw aandacht gevraagd voor het bouwtempo. We vroegen keer op op keer aandacht voor het gebrek aan woonmobiliteit, door een gebrek aan woningen. Maar, nee, er werd ons te verstaan gegeven dat wij dat fout zagen , de Groningse prognoses waren correct en er waren vooral oorzaken die buiten de invloed van de gemeente lagen. Een beschouwing van Frank de Vries op de verantwoordelijkheid die de PvdA heeft voor het feit dat heel veel Stadjers hun heil hebben gezocht in de omliggende gemeenten zou op zijn plaats zijn. Het roer moet om, inderdaad. Misschien tijd voor een wethouder van een andere partij op Ruimtelijke Ordening (bouwen en wonen)?

Ik kom voor m’n werk regelmatig in Heerenveen. Qua moderne woningen hebben ze daar recent een paar opvallende projecten gerealiseerd. Ik ben er nu eindelijk eens echt wezen kijken. Van buiten zien ze er op z’n zachtst gezegd apart uit, maar van binnen zijn ze bijzonder fraai.