Gisterenavond in de fractie lang gesproken over Wing. Het rapport over hoe het faillisement bij Wing is ontstaan en had voorkomen kunnen worden, beantwoordt maar een deel van de vragen. De toelichting van de begeleidingscommissie, bestaande uit vier raadsleden, bevestigt dat het onderzoek, onder verantwoordelijkheid van het college, zich beperkt heeft tot een dossieronderzoek (en dan nog niet eens volledig). Maar wat waren de overwegingen van betrokken bestuurders en ambtenaren van de gemeente, en van bestuurders en directie van Wing? Hoe lagen de verantwoordelijkheden? Hoe verliepen de processen? Wat is er gedaan met allerhande, vaak informele, signalen dat er problemen waren? En meer in het algemeen, welke rol moet de gemeente spelen (of: had de gemeente moeten spelen) in de aansturing en het toezicht van dit soort ‘op afstand geplaatste’ uitvoerders van overheidstaken? Welke lessen leren we daaruit en wat betekenen die lessen voor de manier waarop we het welzijnswerk in de toekomst (eind volgend jaar) gaan vormgeven?

Toen wij voor de zomer van dit jaar spraken over het onderzoek dat het college zou gaan verrichten, was er sprake van een grote tijdsdruk. Er was sprake van een kort en snel onderzoek dat na de zomer besproken zou moeten worden. Inmiddels is het eind november en de tijdsdruk wordt er niet kleiner op. Wat de VVD-fractie betreft moet er snel een onderzoek in de benen geroepen worden dat wel antwoord geeft op de gestelde vragen. Daarbij zijn de lessen die geleerd zijn met Partners in Welzijn ook bijzonder relevant. Want zonder een adequaat beeld van hoe het fout ging, kunnen wij er niet op vertrouwen dat in de nabije toekomst niet opnieuw dezelfde fouten zullen worden gemaakt.