De nieuwe list feature van twitter biedt interessante mogelijkheden. Zo kun je bijvoorbeeld een list volgen zonder alle personen op die lijst afzonderlijk te hoeven volgen. Ik heb eens gekeken welke stad Groningse politieke twitteraars ik kon vinden. Dat levert deze lijst op: Remco_K/groningenpolitiek.
Mis ik nog iemand?
In Binnenlands Bestuur van deze week: “8 ergernissen van burgers over inspraak en participatie“. 5 van die ergernissen gaan over proces (er is al besloten, burgers worden te laat betrokken, bestuur weigert inspraak, onzorgvuldige handelen). Allemaal niet mooi, maar erg afhankelijk van gemeente en betrokken personen. Dat is anders met de andere 3 andere ergernissen, die gaan over informatie (gemeente verstrekt geen informatie, door gebrekkige info ontstaan onterechte verwachtingen, onvolledige informatie). Dat is iets waar gemeenten in het algemeen iets aan kunnen doen, onafhankelijk van personen en situaties. Een adequate informatie huishouding en zorgvuldige ontsluiten van informatie (o.a. via de website) kan veel klachten wegnemen.
Fouten in gedragingen zijn min of meer onvermijdelijk. Mensenwerk zal altijd tot fouten kunnen leiden. Maar een zrogvuldige informatievoorziening is onvergeefelijk. Dit kun je namelijk gewoon regelen. Dat is overigens niet simpel, maar als politiek en bestuur de burgers echt serieus willen nemen, dan geven zij voldoende prioriteit aan het op orde brengen van de info-huishouding en de ontsluiting daarvan.
In de Groningse gemeenteraad hadden we ooit een voorstel van GroenLinks (als ik me goed herinner) om circussen met dieren niet toe te staan in Groningen. Dat voorstel haalde het niet. De gemeente Winschoten heeft wel geprobeerd dat verbod voor elkaar te krijgen. Zonder succes. Vandaag oordeelde de Raad van State dat de gemeente niet de bevoegdheid heeft om een dergelijk verbod in te stellen. De RvS stelt dat het dierenwelzijn afdoende geregeld is.
Kortom, de burgemeester haalt bakzijl. Ben eigenlijk wel benieuwd wat deze rechtsgang de gemeente Winschoten gekost heeft.
Steeds meer politici ontdekken twitter als communicatiemiddel. Dat is mooi. Hoe meer communicatie, hoe beter. Maar helaas zijn er ook politici die ontdekken dat je via twitter prachtig mist kunt opwerpen. Een voorbeeld:
Jack de Vries, u kent hem nog als spindokter (een eufemisme voor persmanipulator) van Balkenende, is inmiddels staatssecretaris van Defensie. Op zich al een curieuze carriere, maar helaas niet ongewoon. Jack de Vries heeft ook twitter ontdekt (@jackdevries). En daar maakt hij regelmatig gebruik van. Zo ook met een berichtje waarin hij de suggestie oproept dat D66 fractievoorzitter Pechtold versoepeling zou willen naar aanleiding van het cocaine gebruik van Yuri van Gelder. Dat blijkt een onterechte insinuatie te zijn. Uit het verslag van de kamervragen die Pechtold stelde, blijkt dat er helemaal geen sprake was van een verzoek tot versoepeling, maar juist vragen naar het beleid van het Ministerie van Defensie. Kennelijk vond de Staatssecretaris die kritiek op Defensie niet zo leuk en twitterde daarom maar wat mist de ether in. Jack de Vries is het manipuleren nog niet verleerd.
En ja hoor, een nieuwe melkkoe staat op het punt geboren te gaan worden. Internet is succesvol, kranten zijn dat niet… ergo, de internetgebruiker moet mee gaan betalen aan de redding van de kranten. “Want”, aldus Brinkman, “de internetgebruiker moet leren dat nieuws en nieuwsgaring niet gratis is”.
Een paar overdenkingen:
Het redden van telloorgaande bedrijfstakken door de overheid is in het verleden keer op keer vrij kansloos geweest. De Limburgse mijnen, de twentse textielindustrie, de Rotterdamse scheepsbouw… vul maar aan. Met de krantenindustrie gaat de overheid, als het aan de commissie Brinkman ligt, het nog eens proberen. Mijn voorspelling: dat gaat niet lukken. Steek liever energie in de vernieuwing zelf, in plaats van energie te steken in een bedrijfstak die kans op kans heeft laten liggen en nu, ter elfder ure, alsnog gered moet worden.
Hebben kranten bestaansrecht? Geen idee. De consument is overduidelijk niet bereid er voor te betalen. Maar.. dat geldt ook voor een groot deel van de cultuur sector. Ook daar is de consument nauwelijks bereid de kostprijs te betalen en dus legt de overheid het verschil bij (zie de enorme cultuursubsidies). Ook de publieke omroepen zijn hier een voorbeeld van. De keuze waaraan de overheid geld besteed is uiteindelijk een politieke keuze. Maar om hier dan maar meteen een nieuwe belasting voor te introduceren is wel erg zwak. Kennelijk is de overheid dan zelf ook niet bereid hiervoor geld beschikbaar te maken en dus wordt een vrij willekeurige doelgroep (personen met een internetverbinding) aangewezen hiervoor te betalen.
Mijn stellingname: commerciele bedrijven (de krantenuitgevers, omroepen, scheepsbouwers, enzovoorts) subsidieren is een heilloze weg.
Goh, was me in eerste instantie niet eens opgevallen. Maar om donderdag te mogen stemmen moet je wel eerst zorgen dat je een geldig identificatiebewijs hebt. Het hebben van stemrecht is kennelijk niet voldoende meer, je moet eerst ook nog een identiteitsbewijs bij de overheid kopen voordat je mag stemmen… bizar… Oh, en wie bepaalt de prijs van dat identiteitsbewijs? Juist diezelfde overheid….
Stel nou eens dat je online privacy een belangrijk selectiecriterium vindt om je stem voor de Europese verkiezingen te bepalen – dat zou overigens zeer terecht zijn, want de EU bemoeit zich daar stevig tegen aan-. Dan moet je vooral dit artikel lezen op Frankwatching. Opmerkelijk: de meeste partijen reageren totaal niet op een vraag van een potentiele kiezer. Wat de partijen die wel reageerden van online privacy vinden kun je in het artikel lezen.
Als jarenlang VVD-lid kijk ik uiteraard altijd met extra belangstelling naar de verrichtingen van mijn partij. Als ik deze column van VVD-kamerlid Paul de Krom (op zijn Hyves) lees, dan denk ik, ja prima zo. Maar als ik dan lees wat VVD-Kamerlid Ton Elias uitspookt dan rijzen mij de haren te bergen. Wat een onzin. “Ik ga niet de rechtse vlak op een links feestje uithangen”. Nou nou, beetje aanmatigend wel om jezelf als een “vlag op een feestje” te omschrijven. Maar wat is dit voor onzinnig gedoe over linkse en rechtse media? Sinds wanneer delen wij de media zo simpel in links en rechts in? En was de VVD niet ooit liberaal? Ik mag hopen dat dit een uitglijer was, want als dit de nieuwe toon wordt dan ga ik alternatieven overwegen.
Gisteren in het AD het bericht dat in Gouda een “bloggend raadslid monddood (is) gemaakt“. Zo, dat klinkt heftig. Maar als je dan leest wat die regels precies behelzen, dan valt het nogal mee. Niet spammen en niet citeren uit informele bijeenkomsten, daar komt het op neer. Maar toch wringt het dat de fractievoorzitters in Gouda het kennelijk nodig vonden deze regels op te stellen. Was er niks belangrijkers aan de orde? Of hebben de fractievoorzitters het presidium nodig om hun eigen fractiegenoten aan normale fatsoenregels te binden? En trouwens, als een raadlid het toch nodig vindt om te citeren uit een informeel overleg, wat dan? Komt dan de presidium-politie langs? Ik zou aan de Goudse gemeenteraadsleden willen zeggen: gewoon doen wat je zelf het beste vindt, de kiezer rekent in het stemhokje wel af.
Vandaag in het nieuws dat Europarlementarier Paul van Buitenen zich niet meer verkiesbaar stelt. Volgens de Telegraaf “deed hij amper mee met politieke besluiten”. En ja, als je het stemgedrag van Van Buitenen (even zijn naam aanklikken en daarna op ‘start’) bekijkt dan valt direct op dat hij vrijwel nooit stemde. En het dan raar vinden dat je geen steun krijgt van je mede-parlementariers? Als je het Europarlement niet serieus neemt moet je niet vreemd opkijken om zelf ook niet serieus genomen te worden.