Er zijn van die dagen dat er zo veel gebeurt dat er bijna geen beginnen aan is om dat hier in een paar zinnen te bespreken. Op wereldschaal is de herverkiezing van Bush het gesprek van de dag. In Nederland is het echter de moord op Theo van Gogh die alle aandacht op eist. Op Groningse schaal gaat het om de begroting, om de bezuinigingen, om de voorgestelde stijging van het OZB-tarief en om de toekomst van bijvoorbeeld Simplon.

De moord op Theo van Gogh grijpt mij aan. Dat hij vermoord is door een extremistische islamiet die oproept tot de Jihad in Nederland (aldus het NOS-journaal gisterenavond) maakt mij woedend. De moord op zich is al verschrikkelijk. Maar de manier waarop, maakt het zo mogelijk nog erger. Allerhande emoties strijden om voorrang. Hoe daarmee om te gaan? Er moet wat gebeuren, maar wat dan? En, welke gevolgen heeft dit soort extremisme voor onze samenleving? Wat Jozias van Aartsen daarover gisteren in NRC-Handelsblad schreef raakt wat mij betreft de kern. Niet generaliseren, maar de individuen die een gevaar voor onze veiligheid vormen aanpakken. Dat dit nog niet zo makkelijk is blijkt al wel uit diverse reacties die ik de afgelopen dagen kreeg. “Hier (Groningen) lopen we niet zo veel risico, want er zijn hier niet zo veel Marokkanen”, zei iemand mij. Dat is wel een begrijpelijke, maar niet minder gevaarlijke, generalisatie. Het gaat niet om de aantallen Marokkanen, het gaat om doorgeslagen individuen, die met de Koran in de hand de hele wereld de oorlog verklaren.

In zijn laatste radio-interview herinnerde Theo van Gogh aan “The Life of Brian”. De film van Monty Phyton, die het Jezus-verhaal belachelijk maakte. Van Gogh zei dat een dergelijke film over Mohammed tegenwoordig niet meer gemaakt zou kunnen worden, en hij maakte zich daar boos over. Terecht. Onverdraagzaamheid bedreigt onze samenleving. Dat moet bespreekbaar zijn en dat vereist een daadkrachtig optreden. Niet generaliseren, maar de kwaadaardige individuen aanpakken.