REMCOKOUWENHOVEN.NL

Een van de kenmerken van internet is dat je betrekkelijk anoniem kunt surfen. Ik zeg “betrekkelijk” omdat van elke stap die je op internet zet je IP adres wordt geregistreerd. Dat IP adres verwijst echter niet naar personen maar naar een computer. Wie er precies achter die computer zit is veel lastiger vast te stellen.

In de praktijk blijkt steeds maar weer dat niet iedereen met die anonimiteit om kan gaan. Kinderpornografen, criminelen en bedreigers kunnen met dank aan die betrekkelijke anonimiteit kun gang gaan. Dat dit soort misdragingen niet altijd een ver van je bed show zijn blijkt uit recente misdragingen op Groningse weblogs.

Op de politieke weblogs loopt namelijk een aantal lieden rond die zich verschuilen achter de anonimiteit en zich danig misdragen. Op het weblog van Betty de Boer heb ik Hoog uitgedaagd zich bekend te maken. Tot op heden is Hoog niet op mijn uitdaging in gegaan.

Nog bonter maakt Timmer het. Op het weblog van Robert Prummel schrijft hij: “@ Bert, Ik hoop serieus dat jij van de PvdA, met al zijn smerige ondemocratische trucjes , en de partij die mijn stad probeert kapot te maken… snel een pijnlijke en dodelijke ziekte zult krijgen!”, en ook: “als Tjeerd van Dekken, Bas van Kampen, een van de Gietema’s, Arjen de Rooy of Geert Spieker morgen dood neervalt, is dat goed voor deze stad. En wat goed is voor deze stad, zijn dingen waar ik blij van word.”. Helemaal bizar is het om vervolgens te lezen dat Robert Prummel deze Timmer in bescherming neemt.

Harry Perton laat het er niet bij zitten en looft een beloning uit voor een ieder die de identiteit van Timmer openbaart.

Wat mij aan dit soort incidenten vooral irriteert is dat mensen anoniem een hele grote broek durven aantrekken (lees wat Timmer allemaal uit de kast trekt om Harry Perton te bedreigen) en ondertussen zelf lekker laf zich schuil blijven houden. Hierbij moet overigens wel aangetekend worden dat Robert Prummel met zijn website alle ruimte biedt aan dit soort gedrag en Timmer zelfs in bescherming neemt. Ik weet eigenlijk niet wat erger is.

Groningen heeft dan toch ook z’n eigen lokale PVV-cloon. De Partij Vrij Groningen, opgericht door Matthijs Jansen, oud campagne medewerker van de PVV, doet mee aan de komende gemeenteraadsverkiezingen. Op internet zoeken naar Matthijs Jansen levert een Volkskrant artikel op over het plaatsen door Matthijs van steunoproepen op extreem-rechtse internetfora. Wilders zelf deed dat indertijd af met de reactie “dat het om een ‘stagiaire’ gaat die in de eerste week van zijn hulp aan de campagne een reactie heeft gegeven op een oproep van derden zonder de partijleider daarin te kennen”.

Maar goed, nu dus de Partij Vrij Groningen. Niet de PVV dus, maar de PVG. Ook de duif (PVV logo) keert terug in het logo van de PVG. De standpunten vallen te lezen op de website. En er is ook een rustgevend promotiefilmpje en discussieren kan hier. Ondanks al die informatie kan ik er nog weinig soep van koken wat de PVG nu precies wil met Groningen (tegen de tram, tegen het forum, tegen verloedering, tegen van alles en nog wat). Maar wat dan wel, en hoe? Ik ben benieuwd.

In de media deze week diverse berichten over vroegtijdig afhakende raadsleden. Dit alles naar aanleiding van een onderzoek van BinnenlandsBestuur.

Overpeinzing: zou het verloop onder raadsleden wellicht minder groot zijn als de gemeenten hun raadsleden adequaat zouden ondersteunen door middel van een goede online informatievoorziening?

Ik kijk veel rond bij gemeenten naar hun raadsinformatiesystemen. En vaak zijn die voorzieningen, op z’n zachtst gezegd, krakkemikkig. Het komt het democratisch proces ten goede om te investeren in een goede informatievoorziening. Maar, het ondersteunt het werk van de raadsleden ook. Misschien iets om in verkiezingstijd aandacht aan te besteden?

De nieuwe list feature van twitter biedt interessante mogelijkheden. Zo kun je bijvoorbeeld een list volgen zonder alle personen op die lijst afzonderlijk te hoeven volgen. Ik heb eens gekeken welke stad Groningse politieke twitteraars ik kon vinden. Dat levert deze lijst op: Remco_K/groningenpolitiek.

Mis ik nog iemand?

In Binnenlands Bestuur van deze week: “8 ergernissen van burgers over inspraak en participatie“. 5 van die ergernissen gaan over proces (er is al besloten, burgers worden te laat betrokken, bestuur weigert inspraak, onzorgvuldige handelen). Allemaal niet mooi, maar erg afhankelijk van gemeente en betrokken personen. Dat is anders met de andere 3 andere ergernissen, die gaan over informatie (gemeente verstrekt geen informatie, door gebrekkige info ontstaan onterechte verwachtingen, onvolledige informatie). Dat is iets waar gemeenten in het algemeen iets aan kunnen doen, onafhankelijk van personen en situaties. Een adequate informatie huishouding en zorgvuldige ontsluiten van informatie (o.a. via de website) kan veel klachten wegnemen.

Fouten in gedragingen zijn min of meer onvermijdelijk. Mensenwerk zal altijd tot fouten kunnen leiden. Maar een zrogvuldige informatievoorziening is onvergeefelijk. Dit kun je namelijk gewoon regelen. Dat is overigens niet simpel, maar als politiek en bestuur de burgers echt serieus willen nemen, dan geven zij voldoende prioriteit aan het op orde brengen van de info-huishouding en de ontsluiting daarvan.

In de Groningse gemeenteraad hadden we ooit een voorstel van GroenLinks (als ik me goed herinner) om circussen met dieren niet toe te staan in Groningen. Dat voorstel haalde het niet. De gemeente Winschoten heeft wel geprobeerd dat verbod voor elkaar te krijgen. Zonder succes. Vandaag oordeelde de Raad van State dat de gemeente niet de bevoegdheid heeft om een dergelijk verbod in te stellen. De RvS stelt dat het dierenwelzijn afdoende geregeld is.

Kortom, de burgemeester haalt bakzijl. Ben eigenlijk wel benieuwd wat deze rechtsgang de gemeente Winschoten gekost heeft.

Steeds meer politici ontdekken twitter als communicatiemiddel. Dat is mooi. Hoe meer communicatie, hoe beter. Maar helaas zijn er ook politici die ontdekken dat je via twitter prachtig mist kunt opwerpen. Een voorbeeld:

Jack de Vries, u kent hem nog als spindokter (een eufemisme voor persmanipulator) van Balkenende, is inmiddels staatssecretaris van Defensie. Op zich al een curieuze carriere, maar helaas niet ongewoon. Jack de Vries heeft ook twitter ontdekt (@jackdevries). En daar maakt hij regelmatig gebruik van. Zo ook met een berichtje waarin hij de suggestie oproept dat D66 fractievoorzitter Pechtold versoepeling zou willen naar aanleiding van het cocaine gebruik van Yuri van Gelder. Dat blijkt een onterechte insinuatie te zijn. Uit het verslag van de kamervragen die Pechtold stelde, blijkt dat er helemaal geen sprake was van een verzoek tot versoepeling, maar juist vragen naar het beleid van het Ministerie van Defensie. Kennelijk vond de Staatssecretaris die kritiek op Defensie niet zo leuk en twitterde daarom maar wat mist de ether in. Jack de Vries is het manipuleren nog niet verleerd.

En ja hoor, een nieuwe melkkoe staat op het punt geboren te gaan worden. Internet is succesvol, kranten zijn dat niet… ergo, de internetgebruiker moet mee gaan betalen aan de redding van de kranten. “Want”, aldus Brinkman, “de internetgebruiker moet leren dat nieuws en nieuwsgaring niet gratis is”.

Een paar overdenkingen:
Het redden van telloorgaande bedrijfstakken door de overheid is in het verleden keer op keer vrij kansloos geweest. De Limburgse mijnen, de twentse textielindustrie, de Rotterdamse scheepsbouw… vul maar aan. Met de krantenindustrie gaat de overheid, als het aan de commissie Brinkman ligt, het nog eens proberen. Mijn voorspelling: dat gaat niet lukken. Steek liever energie in de vernieuwing zelf, in plaats van energie te steken in een bedrijfstak die kans op kans heeft laten liggen en nu, ter elfder ure, alsnog gered moet worden.

Hebben kranten bestaansrecht? Geen idee. De consument is overduidelijk niet bereid er voor te betalen. Maar.. dat geldt ook voor een groot deel van de cultuur sector. Ook daar is de consument nauwelijks bereid de kostprijs te betalen en dus legt de overheid het verschil bij (zie de enorme cultuursubsidies). Ook de publieke omroepen zijn hier een voorbeeld van. De keuze waaraan de overheid geld besteed is uiteindelijk een politieke keuze. Maar om hier dan maar meteen een nieuwe belasting voor te introduceren is wel erg zwak. Kennelijk is de overheid dan zelf ook niet bereid hiervoor geld beschikbaar te maken en dus wordt een vrij willekeurige doelgroep (personen met een internetverbinding) aangewezen hiervoor te betalen.

Mijn stellingname: commerciele bedrijven (de krantenuitgevers, omroepen, scheepsbouwers, enzovoorts) subsidieren is een heilloze weg.

Goh, was me in eerste instantie niet eens opgevallen. Maar om donderdag te mogen stemmen moet je wel eerst zorgen dat je een geldig identificatiebewijs hebt. Het hebben van stemrecht is kennelijk niet voldoende meer, je moet eerst ook nog een identiteitsbewijs bij de overheid kopen voordat je mag stemmen… bizar… Oh, en wie bepaalt de prijs van dat identiteitsbewijs? Juist diezelfde overheid….

Stel nou eens dat je online privacy een belangrijk selectiecriterium vindt om je stem voor de Europese verkiezingen te bepalen – dat zou overigens zeer terecht zijn, want de EU bemoeit zich daar stevig tegen aan-. Dan moet je vooral dit artikel lezen op Frankwatching. Opmerkelijk: de meeste partijen reageren totaal niet op een vraag van een potentiele kiezer. Wat de partijen die wel reageerden van online privacy vinden kun je in het artikel lezen.