Sinds Tim O’Reilly de term web 2.0 introduceerde staat de toevoeging 2.0 voor alles dat modern, interactief, etc. is. Zo is er dus ook sprake over overheid 2.0 (uiteraard levert de zoekterm government 2.0 veel meer hits op).
Onderstaande presentatie laat in 170 (!) sheets zien wat web 2.0 voor de overheid (ook 2.0 uiteraard) zou kunnen betekenen (wel erg amerikaans allemaal).
Kernpunten wat mij betreft:
- government 2.0 = partnering with engaged citizens
- government 2.0 = trust (de overheid moet je kunnen vertrouwen, maar berichten over stemcomputers en DigiD versterken dat vertrouwen niet echt)
Partnering with engaged citizens. Die oneliner stemt tot nadenken. Waar blijven de not-engaged citizens bijvoorbeeld? En, partnering, samenwerking, vereist tweerichting verkeer. Is de overheid werkelijk geinteresseerd in tweerichting verkeer? De technieken van web 2.0 staan de overheid rijen dik ter beschikking. Maar wordt er ook gebruik van gemaakt?
Als voorbeeld van zo’n web2.0 techniek kan ideastorm.com dienen. Een site die Dell in het leven heeft geroepen om hun geengageerde (daar heb je die engaged citizens weer) gebruikers de mogelijkheid te geven om bij te dragen aan de ontwikkeling van Dell producten. Gebruikers dragen ideeen aan, en anderen reageren daarom, stemmen, komen met nieuwe ideeen, etc. Een zeer interactieve manier van het betrekken van klanten bij Dell. Dat is nog eens wat anders dan avonden gele memoblaadjes plakken bij goede ideeen over flipovers. Ben benieuwd of er Nederlandse overheidsvoorbeelden zijn van soortgelijke toepassingen als ideastorm.com.
De SP heeft al sinds jaar en dag de beste website met meeste (gecensureerde) interactie. Ik verwacht dat de beweging Trots op Nederland met 2.0 komt. Dat liet mevrouw Verdonk al doorschemeren.
De overheid is helemaal niet geinteresseerd in 2 richtingsverkeer. Die zijn alleen geinteresseerd hoe ze iedereen die op internet zit kunnen registreren en identificeren.
Mooie ideeën, maar blijf ik als ambtenaar toch met wat vragen zitten.
Waar vind ik de tijd nog om mijn bestuurder te adviseren wanner ik de ene discussie na de andere aanzwengel, discussies voer, reacties registreer, motiveer waarom iets wel of niet zou kunnen worden overgenomen, meld waar ik mee bezig ben, tussenproducten publiceer, continu bereikbaar ben, etc.
Wanneer ik dan toch die tijd heb gevonden blijkt dat we met een voorstel komen dat niet op ieders intemming kan rekenen.
Die ene participerende burger die toevallig niet “zijn zin heeft gekregen” tekent toch bezwaar en beroep aan, en is driedubbel gedemotiveerd omdat er niets met zijn bijdrage is gebeurd.
Of die niet-participerende burger weet van niets, heeft niet het door ons gekozen platform bekeken, voelt zich gepasseerd en is ook driedubbel gedemotiveerd, want de overheid beweert dat de plannen tot stand zijn gekomen met behulp van de “burger”.
Elie, dank voor je openhartigheid. Dat is denk ik de spagaat van de overheid. Aan de ene kant pogingen doen om de burger ergens bij te betrekken, aan de andere kant geconfronteerd kunnen worden met niet-participerende maar wel calculerende burgers die vervolgens bezwaar gaan maken en alle inspanningen daarmee frustreren. Uit mijn tijd als gemeenteraadslid ken ik daar nog wel voorbeelden van. Overigens ook voorbeelden van de andere kant, dat een actieve club mensen afhaakt omdat de gemeente blind haar eigen spoor trekt. Er is vaak sprake van onbegrip, wederzijds, maar soms ook gewoon van sabotage (ook wederzijds). Vertrouwen is soms ver te zoeken.
Toch denk ik dat de overheid er niet aan ontkomt om te investeren in het benutten van deze moderne technieken. De burger van zal in toenemende mate niet anders van de overheid verwachten. Daarbij is het dan natuurlijk wel de vraag hoe en wanneer je welk middel inschakelt. Formele trajecten vereisen een andere aanpak dan informele trajecten, etc. Het voorbeeld van ideastorm dat ik hierboven noemde leent zich natuurlijk niet voor een formeel inspraak traject, maar wel weer voor een project waarbij je in beeld wilt krijgen wat ergens leeft (bij jongeren bijvoorbeeld). Maar in ons democratisch bestel is het uiteindelijk de politiek die beslist en als die doof is voor initiatieven van onderaf.. dan heeft inversteren in particitpatie weinig zin.
Hoi Remco
Ik ben op zoek naar een aantal goede voorbeelden van het liefst Nederlandse overheidswebsites die gebruik maken van 2.0. Zou jij hier enkele voorbeelden van kunnen geven?
Manon, ik mail je.
Hallo Remco,
Waanzinnig interessant thema snij je aan, leuk! Als management consultant (op het gebied van digitaal werken) in het publieke domein, ben ik erg benieuwd waar (en wat) het ons daar gaat brengen.
Ik geloof best dat er in het politieke proces fors geinvesteerd gaat worden in dit soort toepassingen, het verspreiden van namen en one-liners is daar immers gemeengoed en een belangrijk onderdeel geworden van het spel. Overigens denk ik dat in de beleids- en uitvoerende proessen bij de overheid de nadruk op dit moment nog veel ligt bij het digitaliseren van werkprocessen (DMS, workflow, record management, etc) en nog maar nauwelijks bij het betrekken van burgers in processen, laat staan met nieuwe technologie. Ik ben benieuwd of je dat beeld herkent en wat jij vanuit jouw praktijk ziet aan zgn. business drivers (en remmingen!) voor web 2.0 toepassingen in die processen.
Filmtipje (via Twitter van gervis) in ruil: 27 minutes video http://blip.tv/file/497941 of Marco Montemagno on todays real opportunities of the net
Hartelijke groet!
Bart, dank voor je reactie. De crux zit hem volgens mijn in de vraag of de met de mond beleden wens van burgerparticipatie ook daarwerkelijk tot overdracht van macht zal leiden. Kortom, zoals ze in amerika zo mooi zeggen: do you talk the talk, or walk the walk?
Pingback: WEBclusive » Blog » Overheid 2.0 - Matching site voor actieprogramma Onderwijs Bewijs