Ik experimenteer al een tijdje met Twitter, met wisselend enthousiasme. Aan de ene kant kan het handig hulpmiddel zijn om met mensen in contact te komen (en te blijven). Aan de andere kant vind ik het soms ook wel een beetje “Johnny the Selfkicker Show”. Na daar gisteren met een paar mensen tijdens de tweewekelijks ICT-borrel in het Feith Huis over gepraat te hebben toch maar weer eens wat verder gekeken naar de mogelijkheden. Zie het resultaat in de sidebar —>
REMCOKOUWENHOVEN.NL
wethouder, liberaal, econoom, internet-enthousiasteling
Tja, Ik kan er nog steeds niet bij wat mensen hier nou aan vinden.
Ik heb het inmiddels opgegeven, dat Twitter. Denk ik.
(wat een klein kringetje trouwens, Groningse bloggers, maar dat terzijde…)
Tja, ik ben ook benieuwd of dat Twitter bij mij gaat aanslaan. Klein kringetje? Hoe bedoel je?
Wel, dat je op veel weblogs uit de Stad telkens dezelfde mensen ziet reageren. Niet altijd, en niet overal, maar toch.
Martijn, klopt. Dat brengt mij tot de conclusie dat ondanks de ‘globalisering’ en het grenzenvrije internet, warme contacten het nog altijd beter doen dan virtuele. De virtuele contacten ondersteunen dat echter wel en brengen ook allerhande onverwachte contacten tot stand…. mm. stof tot overpeinzing…