1- Waarom besteedt de gemeente heel veel geld en energie aan een website die, kennelijk, niet serieus genomen moet worden?
2- Waaruit blijkt dat de gemeentelijke website niet serieus genomen mag worden? Een disclaimer is er niet, een proclaimer wel. De BurgerServiceCode waarnaar verwezen wordt biedt ook al geen uitweg voor de gemeente.
3- Hoe betrouwbaar of geloofwaardig is een overheid als aan uitingen, op het moment dat het even zo uitkomt, geen rechten ontleend zouden mogen worden?

Kom kom gemeente Groningen. Burgers serieus nemen begint bij het serieus nemen van jezelf!

P.S. Een juridische aanvulling: Op basis van art 2:14 Algemene wet bestuursrecht, is het bestuursorgaan verantwoordelijk voor de betrouwbaarheid van de openbare berichtgevingen (daar hoort de website ook bij). Oftewel, als een wethouder stelt dat de website niet serieus genomen moet worden, dan is dat in strijd met de wet.

De concept beleidsnotitie kan hier gelezen worden. (op de gemeentelijke website kon ik brief niet terug vinden, heb hem daarom maar zelf gepubliceerd).

De gemeente stelt de brief voor inspraak open, zoals dat zo mooi heet. Dat komt er op neer dat iedereen er wat van mag vinden. Dat kan dus hier.

Kennelijk niet.

Het woord ‘stad’ komt in die wettelijke bepalingen niet voor. Toch hoor je de term ‘stadsbestuur’ regelmatig (of dat voor ‘dorpsbestuur ook zo is weet ik niet). Zo staat op de website van de gemeente Amsterdam te lezen dat ‘de gemeenteraad de baas is van Amsterdam‘ (via @januutgrun). Dat is dus niet correct. De gemeenteraad is hoogste orgaan van het gemeentebestuur, niet meer, niet minder. En wie is dan de baas van de stad? Dat zijn wij allemaal, alle stadsbewoners samen. De gemeente heeft veel invloed in de stad, en daarmee de gemeenteraad dus ook. Maar de baas in de stad? Dat zijn wij allemaal.

Is dit formalistisch geneuzel? Nee, dat vind ik niet (anders zou ik het ook niet opschrijven). Ik denk dat de kloof tussen burger en politiek (of tussen stad en stadhuis) mede ontstaat doordat er veel te veel verwacht wordt van het bestuur (de politiek). Als men alle heil vanuit het stadhuis verwacht, zal dat tot teleurstellingen leiden. Het gemeentebestuur gaat over veel, maar lang niet over alles (gelukkig niet). Termen als ‘stadsbestuur’, ‘baas van de stad’, dragen bij aan een overschatting van de invloed van het gemeentebestuur. En dragen daarmee bij aan de kloof tussen stad en stadhuis. Mee ophouden dus!

Linker helft

Rechter helft.

De brief legt vooral uit waarom het chippen van onze afvalcontainers prettig voor de gemeente zelf is, zoals dat “het uitzetten of vervangen van containers sneller (kan) plaatsvinden”. Wat het voordeel voor ons is blijft onduidelijk, maar duidelijk is wel dat containers zonder chip niet meer geleegd gaan worden.

In de brief staat de omineuze zin: “Wij maken u er op attent dat wij met de chips gegenereerde inzamelgegevens vijf jaar bewaren”.

Welke inzamelgegevens zijn dat? Hoeveel, wanneer en wat wij aan afval inleveren? Krijgen wij straks een brief, of rekening, als blijkt dat we te veel afval inleveren? Moeten we dat dan gaan verantwoorden? En wat als wij een tijdje geen afval aan de weg zetten… komt de recherche dan inspecteren waarom wij niet voldoen aan het gemiddelde verwachte afvalaanbiedingsquotum?

En waarom moeten al die gegevens vijf jaar bewaard worden, van alle Groningse huishoudens? Hoe is al die informatie eigenlijk beveiligd? Wie garandeert ons dat een toekomstig gemeentebestuur die informatie niet voor door ons ongewenste doeleinden gaat misbruiken? En waarom wordt deze hele operatie overgelaten aan Engels HLC/DVL, een commercieel bedrijf? En welke rol speelt dit bedrijf bij het verwerken van onze gegevens? De foutmeldingen op hun website wekken nou niet bepaald vertrouwen in hun digitale vaardigheden.

Vragen, vragen, vragen… en antwoorden? Um, nee, helaas. In de brief geen woord over privacy. Laat staan enige informatie over het beschermen van die privacy. Van dat eerdere akkefietje is kennelijk weinig geleerd.

De brief verwijst voor ‘meer informatie’ naar de www.milieudienst.groningen.nl. Tja, en daar staat zelfs nog minder (want verouderde) informatie dan in de brief. Waar die ‘meer informatie’ dan echt te vinden is, blijft voor mij onduidelijk.

Tijd voor een onderzoekje en een brief aan de gemeente.

Wordt vervolgd…

Toen ik nog economie studeerde stond dit soort maatregelen bekend als het insider-outsider dilemma. De insiders (de eigen organisatie, het eigen personeel, etc) wordt beschermd, ten koste van de outsiders. Vakbonden hadden traditioneel ook zo’n aanpak (bescherm de mensen die werken (en lid zijn) ten koste van diegene die nog geen werk hebben). Eigenlijk elke organisatie krijgt te maken met dit dilemma (het eigen voortbestaan, de eigen baan, is altijd belangrijker dan die van anderen).

Maar, is het wel slim om de deuren te sluiten voor nieuwe instroom of externen? De vraag zou toch eerst moeten zijn: wat moeten we doen, en hoe doen we dat zo efficient (doelmatig) en effectief (doeltreffend) mogelijk. Een paar overdenkingen. Voor korte, eenmalige, projecten kan het veel efficiënter zijn een externe specialist in te huren, dan daar eigen mensen voor op te leiden. Instroom van nieuwe mensen bevordert vernieuwing. De vergrijzing zal de komende jaren voor een flinke uitstroom van ‘oud’ personeel zorgen. Hoe gaan we dat opvangen?

Ik mag toch hopen dat in het openbaar bestuur de komende tijd vooral nagedacht zal gaan worden over de vraag wat eigenlijk de taak is van de overheid. En welke middelen er nodig zijn om die taken uit te voeren. Simpele maatregelen als vacaturestops doen het goed voor de (eigen) bühne, maar zullen geen structurele oplossingen bieden.